دانلود رمان جدید رمان جدید زیبای هما پور اصفهانی به نام قرار نبود قسمت پنجم | دانلود رمان جدید | دانلود رمان | دی ال رمان
نرم افزار ازمون راننذگی10000

نرم افزار ازمون راننذگی

بهترین سوالات با تضمین قبولی در آزمون آیین نامه را می توانید پیدا کنید بخش زیادی از سوالات به صورت رایگان در اختیار شما قرار داده شده است ولی در صورتی که بخواهید با هزینه ناچیز 10000تومان می توانید کاربر ویژه سایت شده و علاوه بر دسترسی به آزمون های ویژه به مجموعه فیلم های آموزشی در زمینه پارک دوبل، پارک موازی و سایر موارد مورد نیاز برای آزمون شهری دسترسی داشته باشید. قطعا از کیفیت انیمیشن های آموزشی شگفت زده خواهید شد. هزینه پرداختی شما صرف بهبود کیفیت سایت خواهد شد.

رمان جدید زیبای هما پور اصفهانی به نام قرار نبود قسمت پنجم اختصاصی دال رمان
رمان جدید قرار نبود از هما پور اصفهانی

text New Music homa poor esfahani – gharar nabood

رمان جدید زیبای هما پور اصفهانی به نام قرار نبود
برای خواندن رمان قرار نبود به ادامه مطلب مراجعه کنید

دانلود رمان جدید

رمان جدید از هما پور اصفهانی قرار نبود

دانلود رمان جدید

جلوی در خانه آتوسا که خانه ای ویلایی و بزرگ بود از تاکسی با عزیز جون پیاده شدیم. دستی به مانتویم کشیدم و به طرف زنگ رفتم. عزیز پول تاکسی را داد و کنار من ایستاد. زنگ را فشردم و چیزی طول نکشید که در باز شد. بدون اینکه منتظر عزیز بمانم پریدم تو … پرادوی مشکی نیما هم در کنار بی ام و مانی پارک شده بود و من مطمئن شدم که او هم حضور دارد. حیاط بزرگ و پر دار و درختشان را سریع طی کردم و به در شیشه ای رسیدم. در کمال تعجب متوجه شدم که نیما پشت شیشه ها ایستاده و به من زل زده و در آرامش چایی می نوشد. وقتی فهمید متوجه نگاهش شده ام سری تکان داد و عقب رفت. در را باز کردم و گفتم:

– سلام بر همگی! من اومدم.

مادر مانی و نیما – تهمینه جون- که زن خوش سیما و مهربانی بود از جا برخاست و در حالی که به رویم آغوش می گشود گفت:

– خوش اومدی دختر گلم …

در بغل مهربانش فرو رفتم و لحظاتی باقی ماندم. چقدر دلم می خواست مادرم زنده بود اینچنین بغلم می کرد. خود او هم فهمیده بود چه حالی دارم که محکم منو توی بغلش گرفته بود و می فشرد. شالم از سرم افتاده بود سر شانه ام و تهمینه جون به نرمی موهایم را نوازش می کرد. صدای اعتراض نیما بلند شد:

– اووه مامان! چند ساله ندیدیش؟ حالا فکر می کنه چه تحوه ای هم هست! همین کارا رو می کنین که هی برامون طاقچه بالا می ذاره دیگه … اصلا شده یه بار افتخار بده بیاد خونه مون؟

از بغل تهمینه جون اومدم بیرون و در حالی که چپ چپ به مانی نگاه می کردم گفتم:

– تا وقتی یه عزب اوقلی عین تو توی اون خونه راه می ره من پامم اونجا نمی ذارم!

.

رمان جدید از هما پور اصفهانی قرار نبود

.

– اهان! واقعاً چه دلیل خوبی … شاید من بخوام تا آخر عمر یالغوز بمونم اونوقت توام هیچ وقت نمی یای اونجا؟

بدون اینکه جواب نیما رو بدم مشغول سلام و احوالپرسی با بقیه شدم. نیما هم لم داد روی مبل و با چشمانش مشغول کاویدن من از نوک انگشت پا تا فرق سرم شد. از خودم مطمئن بودم سارافون مشکی رنگی پوشیده بودم با بلوز مشکی. و گردنبند مرواریدم را هم دور گردنم بسته بودم. نیما به صندلی کنارش اشاره کرد و گفت:

– بیا بشین اینجا ببینمت وروجک …

– دیدن دارم؟

– معلومه که داری!

با خنده نشستم و کنارش و در حالی که از ظرف میوه ای که آتوسا جلویم گرفته بود یک پرتغال بر می داشتم گفتم:

– چه می کنی با دانشجوهای دخملت آقای دکتر؟

نیما استاد دانشگاه آزاد بود … تازه یک سال بود که دکترایش را گرفته بود و از همان سال هم در دانشگاه استخدام شده بود و شده بود سوژه من برای خنده. نیما دماغم را فشار داد ( این کار عادتش بود) و گفت:

– اینقدر شیطون نباش … یه ساله مخ منو تیلید کردی با این حرفات …

– خب مگه دروغ می گم … همه می دونن اکثر دانشجوهای دختر دانشگاه آزاد هلو هستن … حالا من نمی دونم تو چته که چشمت یکی از این هلو ها رو نمی گیره.

نیما با شیطنت گفت:

– فعلا که چشم همه اون هلوها منو گرفته … کم الکی نیست! استاد بیست و هشت ساله اونم به این خوش تیپی و خوشگلی!

– اووووه کی می ره این همه راهو؟! بذار یکی دیگه برات در نوشابه باز کنه.

– تو که باز نمی کنی مجبورم خودم باز کنم … راستی شنیدم بازم دانشگاه قبول نشدی.

با اینکه بی منظور این حرف را زد ولی ناراحت شدم و اخم هایم در هم شد. نیما سریع فهمید. دستش را زیر چانه ام گذاشت و گفت:

– ناراحت شدی خانومی؟

– نمیا … من خنگ نیستم!

چشمان درشت خاکستری اش را گرد کرد و گفت:

– من کی گفتم تو خنگی عزیزم؟ من غلط بکنم تو خیلی هم باهوشی … من فقط تعجب کردم که با رتبه 3000 چیزی قبول نشدی. حالا هم طوری نشده که عوضش می یای دانشگاه خودمون می شی شاگرد سوگولی خودم.

– نمی خوام … نیما …

– جونم؟

– با بابام حرف بزن …

نیما لحظاتی با تعجب نگام کرد و سپس گفت:

– در مورد چی؟

از خنگیش لجم گرفت و با غیض گفتم:

– در مورد ازدواج با من …

– هان؟!!!

– درد بگیری نیما که اینقدر خنگول تشریف داری!

– خب من نمی فهمم باید در مورد چی با بابات حرف بزنم؟

– نیما من می خوام برم …

– کجا؟

– می خوام برم کانادا برای ادامه تحصیل ولی بابام نمی ذاره … مرغش یه پا داره سفت و سخت می گه نه که نه.

– خب لابد دلیلی داره …

نمی تونستم بهش بگم به خاطر اتوساست. چون نمی دونستم مانی چیزی در مورد گذشته آتوسا به خونواده اش گفته یا نه؟ از این رو گفتم:

– می ترسه من برم اونور غرب زده بشم یا چه میدونم … بوریچی های اونور از راه به درم کنن … از همین دلیلای مسخره!

خندید و گفت:

– اینا دلیل مسخره نیست دختر خانوم … از نگرانی یه پدر عاشق سرچشمه می گیره.

– نیما تو منو می شناسی … من همچین دختری ام؟

– نه ولی شاید جو زده بشی.

– گمشو … منو باش از کی کمک می خوام.

– تو باز یادت رفت نه سال از من کوچیک تری؟

– خودت نمی ذاری آخه …

– شاید بشه یه کاری کرد.

با خوشحالی گفتم:

– چه کاری؟!!!

از جا برخاستم ودر حالی که به سمت نیما دستشویی می رفت گفت:

– اونشو دیگه بعدا ها بهت می گم. الان چه عجله ای داری برای رفتن.

داد زدم:

– دیر می شه به خدا نیماااااااااااااااااااا.

مانی جای برادرش نشست و گفت:

– واسه چی دیر می شه؟ چرا هوار می زنی؟ باز این نیما سر به سرت گذاشت؟

– دق می ده این آخر منو … من نمی دونم چرا همه پسرا دوست دارن دخترا رو بذارن توی خماری و بعدش از جلز ولز کردنشون حال کنن.

.

رمان جدید از هما پور اصفهانی قرار نبود

.

– بقیه پسرا رو نمی دونم ولی نیما از بچگی عادتش بوده … حالا چی می گفتین.

نمی خواستم حالا چیزی در این مورد بداند از این رو گفتم:

– طبق معمول چرت و پرت …

آتوسا که با آن بلوز شیک بنفش رنگ و شلوار چسبان نقره ای کلی خواستنی شده بود آن طرف نشست و در حالی که دستم را می فشرد گفت:

– آبجی کوچولوی خودم چطوره؟

صدای آتوسا یک دنیا آرامش در خود نهفته داشت. خدایی صدایش جذاب و گیرا بود. از لحاظ چهره هم به اندازه یک آسمان با من تفاوت داشت. چشم و ابروی کشیده مشکی رنگ داشت با بینی کوچولوی سربالا و لب و دهان غنچه و سرخ … برعکس من که همه چیزم ته رنگ سبز داشت … دستش را فشردم و گفتم:

– من که خوبم … تو ولی انگار بهتری … هیچ یادی از من و عزیز و بابا نمی کنی. فکر نمی کردم اینقدر شوهری باشی!

مانی خندید و آتوسا چشم غره ای رفت و گفت:

– ااا بی تربیت … جلوی مانی اینجوری می گی باورش می شه.

– منم می گم که باورش بشه … راستی آتوسا چقدر این شلوارت خوشگله … از کجا خریدی؟

– مانی برام از ایتالیا آورده …

چپ چپ به مانی نگاه کردم و گفتم:

– به من لبخند ژوکوند تحویل نده ها … مگه نگفتم هر چی برای آتوسا آوردی باید برای منم بیاری؟ هان ؟ گفتم یا نگفتم؟

مانی دستانش را به نشانه تسلیم بالای سرش برد و گفت:

– منو عفو کن خواهر زن جان. آخه لنگه این شلوارو منتها رنگ طلائیشو نیما از همون بوتیک برات خرید که به عنوان سوغاتی بهت بده. فکر می کردم تا حالا دیگه داده.

با اخم به در دستشویی نگاه کردم و گفتم:

– گوشتو دادی دست گربه؟ حالا چی می شد خودت برام می آوردی؟ این بین یه گله دختره تا حالا لابد یکیشون هاپولیش کرده رفته …

– نه بابا نیما اهل این حرفا نیست.

– آره والا آخه پسر پیغمبره نیما خان ..

نیما از پشت سرم گفت:

– کسی منو صدا کرد؟

مانی گفت:

– ذکر خیرت بود …

– خب خدا رو شکر که ذکر خیرم بوده نه شرم … شما برای چی نشستین اینجا؟ پاشین ببینم دو دقیقه رفتیم مضطراح و بیایم جامونو گرفتین؟

– خوش گذشت نیما جان؟ خسته نباشی …

نیما با خنده سر جای مانی که تازه بلند شده بود نشست و گفت:

– وروجک …

خیاری از داخل ظرف میوه برداشتم و در حالی که خرچ خرچ می جویدم گفتم:

– نمی خوای بگی راه حلت چیه؟ من کلی فکر کردم تا حالا نیما هیچ راهی به دهنم نمی رسه ….

– زیاد فکرتو مشغول نکن … راه حلمو وقتی بهت می گم که مطمئن بشم عملیه .

– کی؟

– به زودی زود …

– باشه می دونم اونقدر سرتقی که خودمو هم بکشم نم پس نمی دی …

– په نه په … نم هم پس می دم که تو برام دست بگیری بگی نیما شاشو …

غش غش خندیدم وگفتم:

– آباجی عنقوت کجاست؟ نمی بینمش …

– نیومد …

– اوا چرا؟

– درس داشت …

برای اولین بار با حسرت گفتم:

– خوش به حالش …

مانیا دانشجوی کارشناسی ارشد بود و من همیشه به دانشجو بودنش غبطه میخوردم. نیما با یک دستش دست سمت راستم را گرفت و با دست دیگرش دماغم را کشید و گفت:

– نبینم وروجک من غصه بخوره … مطمئن باش توام یه روزی خانوم دکتر می شی و اون روز خیلی هم دیر نیست.

از ته دل گفتم:

– انشالله …

آن شب شام را در کنار هم خوردیم و بعد از آن همه با هم در حیاط بساط پهن کردیم. نیما و مانی مشغول کشیدن قلیان شدند. تهمینه جون و آتوسا و عزیز جون مشغول گپ زدن با همدیگه بودن و بابا و آقای ستوده هم از کار حرف می زدند. حوصله ام حسابی سر رفته بود. بلند شدم و خورده چوب های کنار دیوار را روی هم چیدم و بلند داد زدم:

– آی مردم کی بنزین و کبریت داره ؟

نیما ادای گریه در آورده و گفت:

– آخه این چه کاریه که می خوای با خودت بکنی؟ خودسوزی که نشد راه … بذار من باهاش حرف می زنم تا بیاد بگیرتت.

دمپاییمو در آوردمو به طرفش پرت کردم. مانی گفت:

– می خوای چی کار؟

– می خوام چهارشنبه سوری راه بندازم …

نیما اولین کسی بود که استقبال کرد. از جا بلند شد و گفت:

– ایول منم هستم …

چهار لیتری بنزین را از داخل ماشینش در آورد و مقدار کمی روی چوب ها ریخت و درحالی که کبریتی آتش می زد دست من را کشید و گفت:

– بیا وایسا کنار …

– نترس بابا بادمجون بم آفت نداره …

– بادمجون بم بله … ولی شما بادمجون تهرانی!

کبرت را روی چوب های انداخت و آتش زبانه کشید. به همین سادگی! دست هم را گرفتیم و با شادی و هیاهو از روی آتش پریدیم. با جیغ می خواندم:

– زردی تو از من …. سرخی من از تو …

کم کم آتوسا و مانی و تهمینه جون و بابا و آقای ستوده هم به جمع ما اضافه شدند. عزیز ترجیح می داد فقط نظاره گر باشد. نیما ضبط ماشینش را روشن کرد و صدای موسیقی تکنو حیاط را پر کرد. خودش هم شروع کرد به رقصیدن دور آتش. ما هم دست می زدیم. خداییش رقص تکنوش حرف نداشت! چنان بیریک می زد و رقص پا می رفت که فک من می افتاد کف حیاط. کم پیش می آمد برقصد … وقتی رقصش تمام شد همه با هم شروع کردیم به دست زدن. قر توی کمر من هم داشت بالا و پایین می پرید و چقدر دوست داشتم برقصم و فقط منتظر یک بهانه بودم. نیما کنارم آمد و گفت:

– جمعه که می یاد باهام بیا کوه تا بهت راه حلمو بگم ….

با خوشحالی گفتم:

– راست می گی؟!

صدایش همزمان با آهنگ تند و تیز نانسی بلند شد.

– آره عزیزم …

همین بهانه برای رقصیدنم کافی بود. همیشه اوج شادیم را با رقصیدن تخلیه می کردم. آن لحظه هم با شادی پریدم وسط و شروع کردم به تخلیه قرهای خشک شده کمرم. رقص عربیم حرف نداشت و هنوز کسی نتوانسته بود روی دستم بلند شود ولی زیاد نمی رقصیدم چون به قول عزیز رقصم عشوه اش زیاد بود و هیچ وقت نمی خواستم مردها با نگاه کردن به من تحریک بشن. نیما محو ومات به ماشینش تکیه داده و به من خیره شده بود. حتی دست هم نمی زد ولی آتوسا و مانی و بابا و آقای ستوده و عزیز مشغول دست زدن بودن. کش موهایم را باز کرده و چنان با موهایم دلبری می کردم که ناگهان نیما از جمع خارج شد و سراسیمه به سمت ساختمان دوید! با خودم اینطور فکر کردم که لابد گوشیش زنگ خورده کمی دیگر هم رقصیدم و تمامش کردم. حسابی خسته شده بودم. همگی دوباره روی زیر انداز نشستیم. آتشمان هم خاموش شده بود و دیگر شعله نمی کشید. کمی که گذشت نیما هم به ما پیوست ولی دیگر آن شادابی اولیه را نداشت. تا پاسی از شب همه کنار هم گل گفتیم و گل شنیدیم. ساعت دوازده شب بود که به خاطر خمیازه های مکرر من بالاخره رضایت به رفتن دادیم و برخاستیم. وقتی با نیما خداحافظی می کردم دستم را لحظاتی در میان دستان قوی و مردانه اش نگه داشت و سپس گفت:

– جمعه ساعت شش صبح دم خونه تونم … منتظرم نذاری …

.

رمان جدید از هما پور اصفهانی قرار نبود

.

– منتظرتم که بذارم خودش عالمی داره! کم الکی نیست که ! افتخار همراهی با یه دختر خوشگل و تو دلبرو رو پیدا کردی.

– بر منکرش لعنت خانومی …

حس می کردم نیما عوض شده انگار مثل قبل نبود. ولی برایم چندان اهمیتی نداشت.و فعلا فقط راه حلش برایم مهم بود. بالاخره خداحافظی کردیم و به سمت خانه به راه افتادیم .

 

پنج شنبه ها هم برای خودش عالمی داشت. دوباره از صبح با شبنم و بنفشه قرار گذاشته بودیم برای رفتن به پاتوق. بابا هم دیگه به پاتوق رفتنای پنج شنبه من عادت کرده بود. برای همین هم گیر نداد و حتی سوئیچ ماشین را به عزیز جون داده بود که به من بدهد. می دونستم که می خواد در دهن منو ببنده. می دونست که اگه یه ذره دیگه بهم فشار بیاره یهو منفجر می شم و گندش شهرو پر می کنه. یه تیپ جیغ دیگه زدمو ساعت هشت از خونه زدم بیرون. بنفشه و شبنم را هم سوار کردم و با شادی و سر خوشی به سمت پاتوق راه افتادیم. بنفشه گفت:

– چقدر خوشحالم که امشب جیگرو می بینم ….

– بترکی تو که سیری نداری … آخه واسه چند تا پسر می خوای غش و ضعف کنی؟ بسه دیگه …

– نه قول می دم این آخریش باشه …

– ا پس اگه دوباره یه فیلم از گلزار رفت رو پرده و تو خواستی غش کنی من می دونم و تو …

– خب اون که تو دسترس نیست فعلا می چسبیم به همین که در دسترسه …

من وسط بحث رفتم و گفتم:

– اسمشم نمی دونی هنوز بیچاره …

– آره واقعاً … اون چشم خاکستریه که فربد بود … اون چشم سبزه بهراد … اون چشم آبیه آرسام … ولی این خوشگل شهر غصه ها هنوز اسمشم معلوم نیست …

– ولی خیلی با شخصیته!

– بله البته اگه تو بذاری … یهو دیدی با این تابلو بازیات لج پسره رو در میاری و میاد می شوره می ذارتت کنار …

– غلط کرده …

– یعنی می میرم برای این احساسات تو … تا همین حالا داره جون می ده برای پسره بعد یهو می گه غلط کرده … خره اگه کسیو دوست داری که نباید از دستش ناراحت بشی.

– راست می گه عین رابین توی کتاب الهه شرقی … هی این دختره این پسره رو چزوند اون وقت رابین چی می گفت؟ بمیرم الهی! می گفت من به خودم حق نمی دم از دست تو ناراحت بشم!

بنفشه با غیض گفت:

– من کی گفتم عاشقشم؟ فقط ازش خوشم می یاد!

– عشق از همین شروع می شه.

– پاشین جمع کنین کاسه کوزتونو …… من عمرا اگه عاشق بشم … همین شبنم خر شده بسه دیگه.

رو به شبنم که اخم هایش در هم شده بود گفتم:

– شبنمی سه چهار ساله که با مایی ولی هیچ وقت نگفتی چی شد که عاشق این پسر خاله ات شدی …

شبنم پوزخندی زد و گفت:

– عاشقی که دلیل نداره …

– یعنی هیچ ماجرایی نداری؟

– چرا اتفاقا ماجرا برای گفتن زیاد دارم.

بنفشه خیز گرفت و گفت:

– خو پ بگو … منم که مشتاق شنیدن!

منم با خنده گفتم:

– منم حساس!

شبنم گفت:

– قضیه اش مفصله!

بنفشه گفت:

– خواهش می کنم بگو …

شبنم به رستوران اشاره ای کرد و گفت:

– فعلا که رسیدیم. بذارین بریم تو براتون تعریف می کنم …

ماشین رو توی پارکینگ پارک کردیم و وارد شدیم. میزی که همیشه سر آن می نشستیم خالی بود. بی اراده نگاهم به سمت وسط رستوران کشیده شد. بهراد و آرسام و فربد سر میز نشسته بودند و طبق معمول با نگاهشان داشتند ما را می خوردند. بنفشه با لب و لوچه آویزون گفت:

– نیومده!

شبنم هم خندید و گفت:

– فهمیده تو براش تور پهن کردی

– واه واه دلشم بخواد.

روی صندلی نشستم و گفتم:

– بتمرگین اینقدر قال نکنین. تابلو نیستین شما دیگه بنر شدین!

بنفشه و شبنم با خنده نشستند و بنفشه گفت:

– به درک که نیومده … برای من چیزی که زیاده پسره! بنال شبنم ببینم این اردلان با تو چی کار کرده؟

شبنم خندید و گفت:

– چه احترامی هم به من گذاشت!

– خیلی خب حالا خانوم دکتر لطفا بفرمایید …

قبل از اینکه شبنم شروع کنه گارسون اومدو سفارش غذا گرفت. بعد از سفارش دادن من و بنفشه زل زدیم توی دهن شبنم. شبنم هم که متوجه کنجکاوی ما شده بود آهی کشید و گفت:

– از وقتی که خودمو شناختم و تونستم دست چپ و راستمو تشخیص بدم فهمیدم که نسبت به اردلان احساس عجیبی دارم. یعنی زیر بار زور از طرف هیچ کس نمی رفتم ولی اردلان هر چی که می گفت من می گفتم باشه. کتکم می زد صدام در نمی یومد. حرصم می داد اعتراضی نمی کردم و خلاصه … من از بچگی عاشق بودم. ولی صدام در نمی یومد و هیچ وقت هم نمی خواستم بذارم که اون بفهمه من چقدر دوسش دارم… پونزده سالم بود که یه بار به طور اتفاقی قرار شد با اردلان از خونه مادربزرگم بریم خونه ما …اولین بار بود که با هم تنها شده بویدم. اردلان اولش اصلا حرفی نمی زد ولی یهو گفت:

– شبنم بریم کافی شاپ یه چیزی بخوریم؟

یهو مات شدم. اردلان بود که از من درخواست می کرد بریم کافی شاپ؟ نمی دونستم باید خوشحال باشم یا ناراحت؟ باید برداشتی می کردم یا نه؟ اینو یادم رفت بگم که اردلان با اینکه خیلی مغرور بود ولی بعضی وقتا نگاهاش خیلی خاص می شد. حس می کردم که اونم نسبت به من بی تفاوت نیست … برای همینم پیش خودم گفتم شاید می خواد حرفی بزنه. اون موقع اردلان نوزده سالش و سال اول دانشگاه بود. دردسرتون ندم … رفتیم کافی شاپ و هر دو آب پرتغال سفارش دادم. اردلان برام حرف می زد از دانشگاهش می گفت از برخوردش با دخترای جلبرگ دانشگاه … اونایی که خودشونو می چسبونن به پسرا و اینا … کلی از دستش خندیدم … کم کم حرف زدن اردلان عوض شد به من من افتاده بود … انگار یه چیزی می خواست بگه ولی نمی تونست. منم که کلی تو شوک بودم و نمی تونستم برای کمک کردن بهش چیزی بگم. بالاخره دلو زد به دریا و از احساسش گفت. از اینکه منو دوست داره!

یهو بنفشه پرید وسط حرفش و گفت:

– جدی؟ بهت اعتراف کرد که دوستت داره؟! پس چته دیگه؟

شبنم پوزخندی زد و گفت:

– آره گفت … ولی … این تازه اولش بود شنیدی که می گن که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها؟ قضیه منه … اون روز منم به اردلان گفتم که دوسش دارم و اردلان ازم خواست شش سال صبر کنم تا درس و سربازیش تموم بشه و بیاد خواستگاریم. به قول خودش فقط می خواست از اینکه منو داره مطمئن بشه. منم که سرخوش! گفتم براش صبر می کنم. خلاصه اون روز تموم شد ولی تازه دوستی من با اردلان شروع شده بود با هم بیرون می رفتیم تلفنی حرف می زدیم و کلی تو عشق هم غرق بودیم. بهش گفتم می خوام به مامانم همه چیزو بگم تا راحت تر باشیم. فکر می کردیم هم مامانم از خداشه که اردلان دامادش بشه … هم خاله ام منو خیلی دوست داره و حرفی نداره که من عروسش بشم. من و اردلان هر دو اینجوری فکر می کردیم. ولی وقتی من قضیه رو برای مامانم تعریف کردم مامانم عین بمب منفجر شد:

– تو غلط کردی … تو گه خوردی … من جنازه تو رو هم روی دوش اردلان نمی ذارم! اون آدمه که تو بهش دل بستی؟

من دهنم عین دهنه غار باز مونده بود و نمی تونستم حرفی بزنم اصلا فکرشو هم نمی کردم که این عکس العمل مامان باشه! بابا هم وقتی فهمید بدتر از مامان بهم توپید و گقت دیگه حق ندارم اردلان رو ببینم. از اون طرف خونواده اردلان هم مخالفت کرده بودن شدیییید!

– آخه چرا؟

– قضیه بر می گرده به گذشته ها … من اصلا فکرشو هم نمی کردم که پشت قضیه ما جریاناتی نهفته باشه.

– چی بود آخه؟

– یه بار که کلی گریه و زاری کردم و از مامانم خواستم برام دلیل مخالفتشون رو بگه برام تعریف کرد که بابای اردلان توی جوونی با یه زن خراب ریخته روی هم … قبل از ازادواج با خاله من! می زنه و اون زنه ازش حامله می شه. زنه هم می ره شکایت می کنه که شوهر خاله منو مجبور کنه باهاش ازدواج کنه. شوهر خاله منم بدون اینکه به کسی چیزی بگه می یاد خواستگاری خاله من و بی سر و صدا عقدش می کنه. به دلیل اینکه اون زنه خودش بره بچه رو سقط کنه. اون فکر می کرده زنه راضی نمی شه زن دوم بشه و می ره بی سر و صدا بچه رو می ندازه و قال قضیه می خوابه. در حالی که اشتباه می کرده اون زنه می خواست هر طور که شده با یکی ازدواج کنه و از زندگی نکبتش خلاص بشه. ساده تر از شوهر خاله منم کسیو گیر نیاورده بود. دادگاه هم شوهر خاله هه رو مجبور می کنه که زنه رو عقد کنه.

– خب؟

– هیچی دیگه شوهر خاله منم می شه یه مرد دو زنه ولی نمی ذاره کسی بفهمه. هیشکی هم نمی فهمه جز بابای من و پدر بزرگ مرحومم. پدر بزرگم که تا می فهمه می بینه هیچ کاری از دستش بر نمی یاد و خیلی زود دق می کنه. تخم کینه شوهر خاله ام از همون روز توی دل مامانم ریشه دووند. چون مامانم عاشق بابا بزرگم بود. یه عشق عجیب غریب این پدر و دختر نسبت به هم داشتن. بابای من به مامانم می گه به ما مربوط نیست ولی مامانم ساکت نمی شینه و همه تلاششو می کنه که طلاق خاله امو بگیره. ولی مادر بزرگم که نمی خواسته مهر طلاق روی پیشونی خاله ام بخوره قبول نمی کنه و به مامانم می گه به تو هیچ ربطی نداره! مامان منم دیگه پاشو می کشه کنار ولی همیشه از شوهر خاله ام نفرت داشته. شوهر خاله امم سر قضیه اینکه مامانم جلوش گارد گرفته و حتی میخواسته طلاق خواهرشو بگیره از مامان من کینه به دل می گیره. دیگه کسی خبری از اون زنه نداشت و تا همین حالا هم کسی نمی دونه اونا کجان؟ فقط شنیدن که یه بچه دیگه هم از اون زنه پیدا کرده. حالا شوهر خاله من هم خاله امو داره با اردلان و آناهید … هم از اونور اون زنه رو داره با یه پسر بزرگتر از اردلان و یه دختر هم سن آناهید. مامان و بابام می گن تره به تخمش می ره حسنی به باباش! بابای اونم زیر بار نمی ره چون می دونه جیک و پوکشو مامان و بابای من می دونن. اردلان در این مورد هیچی نمی دونه و مامانم گفته هیچ وقت هم نباید بفهمه. چون ممکنه به سرش بزنه و کاری بکنه که باعث پشیمونی بشه. حالا من دلیل مخالفت اونا رو می دونستم ولی اردلان نه. اردلان گیج و گنگ بود ولی همیشه به من می گفت از همه می گذرم به خاطرت. اوایل برای منم زیاد مهم نبود … می گفتم دلیل نمی شه خبط پدر رو پای پسر بنویسن. دلیل نمی شه که چون باباش هرزه بوده اونم همینجوری باشه ولی اینا همه اش حرف بود. منم کم کم تخم شک و بد بینی توی دلم کاشته می شد. خون اردلان رو با شک هام توی شیشه می کردم. کم کم احساسم هم داشت نسبت بهش کم می شد. هی نسبت بهش سردتر و بی تفاوت تر می شدم. اون هم باید غرغر های پدر و مادرشو تحمل می کرد هم سردی های منو. دلم براش می سوخت. ولی بالاخره کاری که نباید می شد شد و من یه بار که حسابی با اردلان دعوام شد رابطه مو باهاش تموم کردم. گفتم نمی خوام باهاش ازدواج کنم اردلان حسابی جا خورد ولی حتی یه بارم ازم نخواست که این کارو نکنم فقط ازم پرسید این حرف آخرته و من گفتم آره. بعدش همه چی تموم شد! به همین راحتی …

– جدی می گی؟

– آره … من فکر می کردم بهتر از اردلان خیلی برای من هست ولی اشتباه می کردم. شاید بهتر از اون برام باشه ولی مهم اینجاست که هیچ کس برای من اردلان نمی شه. من روحمو به اون تقدیم کردم هیچ وقت نمی تونم فراموشش کنم. یک ماه بعد از جداییمون فهمیدم که بی اون هیچی نیستم و چه غلطی کردم حتی ازش خواستم که منو ببخشه ولی اردلان منو نبخشید و رفت دنبال زندگی خودش. هنوزم از نگاهاش می خونم که میمیره برام ولی دیگه یه جورایی به احساس من اطمنیان نداره و جدایی رو ترجیح می ده. خونواده ها خیلی از این جدایی خوشحال شدن به خصوص خاله ام! و تنها کسی که از اون زمان تا حالا داره زجر می کشه منم. اردلان درسشو تموم کرد و الانم داره می ره سربازی. بعد از اینکه سربازیش تموم بشه هم خاله ام خیلی راحت زنش می ده و من می مونم و عشقی که روز به روز داره تندتر می شه.

– ولی آخه این که نمی شه! این انصاف نیست.

-اشتباهی بود که خودم کردم.

دستشو گرفتم و گفتم:

– شبنم اینایی که تو گفتی رو من نمی دونستم ولی باور کن هر کاری از دستم بر بیاد برای دوباره با اردلان بودنت می کنم. هر کاری ….

– مرسی عزیزم ولی فکر نکنم کاری از دست کسی بر بیاد.

بنفشه گفت :

– بسپارش به ما …

– می دونین چیه بچه ها؟! به خودم امیدوار شدم.

– واسه چی؟

– فهمیدم حرفام حسابی شما رو میخکوب کرده بود و اینقدر محو شده بودین که اصلا نفهمیدین گربه چشم عسلی هم اومد.

بنفشه از جا پرید و با جیغ جیغ گفت:

– کو کجاست؟

من و شبنم خندیدیم و بنفشه با شادی به میز آنها نگاه کرد. گربه چشم عسلی با ژست قشنگ و تیپ محشرتر از بار قبلش سر میز نشسته بود و مشغول صحبت با دوستانش بود.

بنفشه از جا برخاست و به بهانه اینکه به گارسون سفارش آب بدهد با ناز از جلوی میز آنها رد شد تا او را بهتر ببیند. ولی آن پسر حتی نیم نگاهی هم به سمت بنفشه نینداخت و بنفشه دست از پا دراز تر برگشت و ما کلی او را مسخره کردیم. وقتی بنفشه نشست اینبار نوبت او بود که بلند شود. از جا برخاست و به سمت گارسون رفت. شاید می خواست برای خودش غذا سفارش بدهد. مشغول صحبت با گارسون بود که در یک لحظه حساس (البته از نظر ما) فربد او را صدا کرد و ما بالاخره اسم این شاهزاده رویایی را فهمیدیم:

– آرتان … گوشیت داره زنگ میخوره.

بنفشه ول شد روی میز:

– آرتااااااااااااان …

شبنم گفتم:

– جونم اسم ….

– حالا یعنی چی این اسم؟

بنفشه سریع گوشیش را در آورد و گفت من معنی اسمای اصیل رو توی گوشیم دارم. تند تند سرچ کرد و گفت:

– یعنی پربرکت … و نام پدرزن داریوش کبیر … و همینطور یکی از پهلوانان سنتی آریانا …

سری تکان دادم و گفتم:

– چه اسم اصیلی! ایرانیه ایرانی …

– خیلی با کلاسه!

زدم تو سر بنفشه و گفتم:

– جدی اگه بهت پیشنهاد دوستی بده قبول می کنی؟

– با کله!

– خاک تو سرت تو یه بار سرت به سنگ خورد یعنی …

بنفشه جرعه ای از نوشابه ای که گارسون روی میز گذاشت و رفت را نوشید و گفت:

– بچه ها یه چیزی رو بهتون بگم … من هر چی می گم شوخی می کنم. فکر می کردم تا الان منو شناختین. ولی می بینم اینطور نیست. من از دوستی با پسرا بیزارم. چون همه اشون فقط یه هدف دارن … می یان جلو می گن سلام … می گی علیک سلام … می گن خونه مون امشب خالیه می یای؟

با شبنم هرهر خندیدیم و گفتیم:

– نه دیگه همه اشون!

– اکثرشون …

– حالا هر چی! اینو گفتم که بدونین این کارا فقط محض خنده اس وگرنه این آرتان خان هر چی می خواد باشه باشه. ارزونی مامان جونش.

زدم توی کمرش و گفتم:

– باریکلا! حقا که دوست خودمی.

– با بابات چی کار کردی؟

– هیچی شیرشو دادم خوابوندمش و اومدم بیرون

– گمشو …

– خب چی کارش کنم؟ بابای منه دیگه. حرف حرف خودشه. یه کلام!

– تصمیمت چیه؟

حرفی از قرار فردایم با نیما نزدم و گفتم:

– هنوز دارم روش فکر می کنم.

.

رمان جدید از هما پور اصفهانی قرار نبود

.

شبنم گفت:

– ولی راهت همونه که من بهت گفتم … باید همون کارو بکنی.

خندیدیم و گفتم:

– باشه چشم حتماً

گارسون غذا رو آورد و هر سه مشغول خوردن شدیم. اینبار شبنم و بنفشه هم راحت تر می خوردند. زیر چشمی نگاهی به سمت آرتان کردم. مشخص بود که اهل کلاس گذاشتن نیست. انگار ذاتا با کلاس بود! جوری از کارد و چنگال استفاده می کرد که معلوم می شد عادت همیشگی اش است نه فقط امشب. چرا این پسر برای من جذاب بود؟ چرا حواسم را پرت می کرد؟ چرا مدام در کارهایش دقیق می شدم؟ خودم هم جواب خودم را نمی دانستم. غذا را خوردیم و عین بچه آدم از جا برخاستیم. شبنم و بنفشه پبک هایشان را روی میز گذاشتند و من برای حساب کردن رفتم. موقع برگشتن وقتی از جلوی میز آنها رد می شدم باز هم زیر نگاهشان لهم کردند و جالب اینجا بود که حتی سنگینی نگاه آرتان را هم حس می کردم…

.

برای خوندن  سایر قسمت های رمان قرار نبود اینجا کلیک کنید 

.

بیوگرافی هما پور اصفهانی

biography homa poor esfahani

به این پست امتیاز دهید.
Rate this post
بازدید : 1,142 بار بار دسته بندی : قرار نبود ، هما پور اصفهانی تاريخ : ۸ اسفند ۱۳۹۴ به اشتراک بگذارید :
دیدگاه کاربران
    • دیدگاه ارسال شده توسط شما ، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
    • دیدگاهی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با مطلب باشد منتشر نخواهد شد.

نه + پنج =

برچسب ها

، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ،