دانلود رمان جدید

سلام دوستان گرامی ، خوشحالم که دی ال رمان رو واسه بازدید انتخاب کردید ;) امیدوارم لحظات خوبی رو باهم داشته باشیم :)
خانه / رمان / رمان های دانلودی / درد و احساس / دانلود رمان درد و احساس اختصاصی دی ال رمان (قسمت چهارم )

دانلود رمان درد و احساس اختصاصی دی ال رمان (قسمت چهارم )

دانلود رمان درد و احساس اختصاصی دی ال رمان (قسمت چهارم )

دانلود رمان, دانلود رمان ایرانی , رمان بدون سانسور, دانلود درد و احساس, رمان هایی , , رمان درد و احساس از , , درد و احساس, بیوگرافی نویسنده , رمان فارسی اولین سایت رمان ایرانی , ,رمان عاشقانه, ,dlroman, دانلود رمان, دانلود رمان عاشقانه, درد و احساس, , دانلود رمان بدون سانسور, ، رمان های , ، رمان, دانلود رمان درد و احساس, ، دانلود رمان برای اندروید درد و احساس, ، دانلود رمان برای جاوار درد و احساس, ، دانلود رمان درد و احساس برای کامپیوتر نسخه PDF, ، دانلود رمان درد و احساس برای موبایل نسخه پرنیان, دانلود رمان درد و احساس برای موبایل نسخه کتابچه , دانلود رمان درد و احساس برای موبایل اندروید و آیفون نسخه EPUB , دانلود رمان , خواندن رمان درد و احساس , خواندن انلاین درد و احساس , دانلود رمان عاشقانه , ، دانلود رمان زیبا ، دانلود رمان هیجانی ، دانلود رمان جدید ، رمان پربازدید, نود و هشتیا , تک سایت , رمانستان , رمانسرا , رمان نویس, رمان عاشقانه, رمانی ها , بوستان رمان , دنیای رمان, دوسـتـداران رمـان, رستوران رمان, شهر رمان, رمان عاشقانه جدیدو, رمان جدید, نگاه دانلود, رمان 98, رمان رمان رمان,
1.gif نام کتاب رمان : درد و احساس

1.gif نام نویسنده :
1.gifحجم رمان درد و احساس : negar1373

1.gifخلاصه داستان رمان درد و احساس :

این داستان درباره ی دختریست به اسم شبنم…دختری از جنس احساس…احساسات پاک و دخترونه…ظریف و شکننده
از جنس درد…از جنس تنهایی و آشفته دلی…دختری که از کودکی با مرگ همنشین بوده…با فقر…با خون
برای زنده موندن میجنگه…برای زندگیش…دختری از دل محنت و مشقت…معصوم و بی گناه..
صدای قهقهه ی مستانه پدرش…بجای لالایی های شبانه ی مادرش…
نوازش کمربند پدرش…بجای دست نوازش مادرش…سر میز قمار زندگی ورقی از زندگیش برمیگرده…
حالا این ورق…ورق آس زندگیشه…یا ورقی که ورق باخت زندگیشه…
ورقی که پیش آمدهایی در زندگیش رو باعث میشه که مسیر زندگیشو تغییر میده….

دانلود رمان جدید

رمان جدید از درد و احساس

دانلود رمان جدید

با سرخوشی با کلید در رو باز کردم و رفتم تو.

بوی گل های محمدی بینیمو قلقلک می داد…نفس عمیقی کشیدم و با دو خودمو به خونه رسوندم.

درو باز کردم و با صدای بلندی گفتم:سلام به صاحب خونه ی عزیز!هستیــــی؟!همزمان کفشامو درآوردم و رفتم تو پذیرایی.ثریا جون از اتاقش اومد بیرون.

بهش نگاه کردم..چشماش برق می زد!معلوم بود خیلی خوشحاله.هر وقت خبر خوشی بهش می رسید اینجوری می شد ولی حس کردم این بار با دفعه های قبلی فرق می کنه!

با خنده گفت:سلام به مستأجر وروجک!!چیه شنگولی؟!

سرمو تکون دادم و گفتم:آرهـــ!بدجورر فول باتریم!!ولی شمام مث که خبریه ها!!ببینم نکنه خواستگار اومده برات؟!

چشماشو گرد کرد و گفت:دختره ی بی حیا!نه خیرم!تا مژدگونی ندی نمی گم!

در حالیکه رو مبل ولو می شدم گفتم:پس حتماََ برای من خواستگار اومده!

زد رو دستش و گفت:وای وای از دست شما دخترای امروزی که یه ذره شرم و حیا ندارین!ما اون موقع اسم خواستگار که می اومد سرخ و سفید می شدیم!بابا حالا خجالتم نمی کشی یکم اداشو دربیار ما دلمون به یه چیزی خوش بشه حداقل!!

مث بچه های سرتق ابروهامو انداختم بالا و نچی گفتم و پامو که جوراب داشت تو هوا چرخوندم و با لحن تهدید آمیز و لبخند خبیثی گفتم:اگه نگی چی شده شیمیاییت می کنمااا!!!

دماغشو با حالت با مزه ای گرفت و چهره اشو تو هم کشید:جمع کن اون گربه مرده ی کپک زده رو اَه حالمو بهم زدی!مژدگونی نخواستیم بابا میگم!

یه دور پامو تو هوا چرخوندم و گفتم:زود تند سریع!بگووو!

کنارم نشست و با ذوق گفت:سیاوش داره بر می گرده!

با این جمله اش شوکه شدم و پام افتاد رو زمین!اصلاََ انتظار نداشتم به این زودی برگرده با تعجّب گفتم:برای همیشه؟!!مگه طرحش تموم شده؟!

با لبخند پهنی گفت:آره دیگه دانشگاه آزاد طرحش دو سال و نیمه!سیاوشم دو سال و نیم همدان طرحشو گذروند الانم داره برمی گرده!

سرمو به پشتی مبل تکیه دادم و پرسیدم:حالا دقیقاََ کی میاد؟!

یکم فکر کرد و بعد گفت:دو روز دیگه میاد تهران! چشماشو رو صورتم چرخوند و پرسید:خوش حال نشدی؟!

-چرا خوش حال شدم و لبخند کج و کوله ای تحویلش دادم.

یه جورایی هم خوش حال بودم هم ناراحت.خوش حال از این که بعد این همه سال می تونم ببینمش و ناراحت از این که نمی دونستم چجوری باید باهاش برخورد کنم یا چجوری باهام برخورد می کنه!
چون نه من دیگه اون دختر بچه ی 11 ساله بودم نه سیاوش اون آدم سابق بود خصوصاََ بعد از قضیه مهتاب چون بعد اون قضیه دیگه با هم رو به رو نشدیم!

نمی دونم چقدر عوض شده!با دستی که جلوم تکون خورد از فکر و خیال در اومدم و با گیجی به ثریا جون نگاه کردم:

-چی شد دختر رفتی تو عالم هپروت؟!

-هان؟!هیچی…هیچی…یه لحظه حواسم پرت شد.

زد رو رونم و گفت:پاشو..پاشو بریم میزو بچینیم تا ماه منیرم بیاد ناهار بخوریم.بلند شدم و دنبالش به آشپزخونه رفتم.

به این فکر کردم که اگه سیاوش برگرده بازم می تونیم هر روز اینجا ناهار و شامو کنار ثریا جون بخوریم یا نه؟!…

ماه منیر که اومد ثریا جون که بهش گفت سیاوش داره میاد یک ذوقی کرد انگار پسر خودش داره میاد!هر دوشون خوش حالی از رفتار و حرکاتشون مشخص بود امّا من فقط ذهنم پر از سؤال بود!
سؤال های بی جواب!!

اون روز بدون هیچ اتفاق خص دیگه ای سپری شد و فرداش هم یه روز کسل کننده و سرسام آور دیگه تو مدرسه که با نبود فرناز طاقت فرسا هم شده بود.هیچی هم از درسا نفهمیده بودم با سستی به طرف در حیاط می رفتم و با خودم درگیر بودم.

اهه چرا انقدر فکرم درگیرش شده؟!فکر کنم خود سیاوش از موقعی که منو دیده انقدر به من فکر نکرده که من تو این یه روز بهش فکر کردم.

از مدرسه اومدم بیرون و با سر پایین تو پیاده رو می رفتم.از مدرسه دور شده بودم که حس کردم یه ماشین دنبالمه.جلوی یه مغازه وایسادم و به بهانه ی درست کردن مقنعه ام از شیشه خیابونو نگاه کردم…

حدسم درست بود یه ماشین نوک مدادی با شیشه ی دودی وایساده بود.تلاشم برای دیدن راننده اش و مدل ماشین بیهوده بود.

یه لحظه حرف فرناز از ذهنم گذشت:نکنه تلافی کنه بیاد دم مدرسه…!!

ای خدا اون نباشه واقعاََ!!حالا چه غلطی بکنم؟!برم خونه که آدرس خونه رو یاد می گیره!از مغازه فاصله گرفتم ماشینم با فاصله از من شروع به حرکت کرد و به آهستگی تعقیبم می کرد.

داشتم تو ذهنم دنبال یه راه حل می گشتم که چشمم به پارک خورد…آره خودشه!!میرم تو پارک از اون طرفش میرم بیرون فقط راهم یکم دور میشه.

آروم راهمو به سمت پارک منحرف کردم تا متوجه نشه که قصدم چیه توی پارک که رفتم سرعت قدم هامو زیاد کردم و قبل از این که به پارک برسه خودمو پشت یه درخت تنومند پنهان کردم.

نفس عمیقی کشیدم و سرک کشیدم به طرف خیابون…ماشینش رو به روی پارک نگه داشته بود نمی تونست از تو ماشینش منو ببینه…

پوفی کردم و از لابه لای درختا به راه افتادم و از طرف دیگه ی پارک اومدم بیرون.از کوچه پس کوچه ها با قدم های بلند و سریع عبور می کردم و افکار گوناگون با سرعت از ذهنم می گذشت..با خودم گفتم گیریم این دفعه رو پیچوندیش اگه فردا پس فردا بازم بیاد چه خاکی میخوای گِل کنی به سرت بگیری هان؟!ای بمیرم من با این زبون درازم که هر دفعه کار دستم میده و با حرص به قوطی نوشابه ی خالی جلوی پام لگد زدم که با سر و صدا شوت شد یه طرف دیگه!

از دست خودم عصبانی بودم به شدّت!با اعصاب داغون رفتم تو خونه و حرصمو سر در مادر مرده هم درآوردم ولی با دیدن باغ چشمام گرد شد!!

اوه اوه چه خبره اینجا !سه تا باغبون افتاده بودن به جون گل و گیاها یکی داشت هرس می کرد اون یکی گل می کاشت نفر سوّمم آبیاری می کرد!
نگاهم به سمت خونه کشیده شد دوتا کارگرم اونجا به جون در و پنجره ها و زمین افتاده بودن و حسابی داشتن کیسه می کشیدنشون!!

اوفــــ!!یعنی همه ی اینکارا به خاطر سیاوشه؟!!حالا انگار دانشمند قرن قراره بیاد!!

کیفو از رو دوشم برداشتم و همینجور که رو زمین می کشیدمش به سمت خونه خودمون ته باغ رفتم.انقدر فکر تو ذهنم بود که نمی دونستم به کدومش فکر کنم!ای کاش ذهن آدما یه لوله داشت که هر وقت می خواستی با واشر باز می کردی تا هر چی فکر و خیال تو سرته بریزه بیرون و ذهنت خالی بشه…نوی نو!انگار تا حالا هیچی توش نبوده ولی حیف…

فردا سیاوش میاد و همه شاد و خوش حالن!ولی من نه!
ای کاش می شد یکم دیر تر بیاد.یعنی اوّلین دیدارمون بعد شش سال چجوریه؟!
مثل بار اوّل یا نه؟!…
نمی دونم واقعاََ نمی دونم چی می خوام…

بعد از این که کارای مدرسه امو با هزار تا جون کندن انجام دادم انقدر خسته بودم که بر خلاف همیشه که شبا تا خوابم ببره فکر می کردم تا سرمو رو بالش گذاشتم خواب به سراغم اومد.

=======

از خواب بیدار شدم.چشمامو به سختی باز کردم.هوا که هنوز تاریکه پس من چرا بیدار شدم؟!
کش و قوسی به بدنم دادم و از روی تخت بلند شدم و به ساعت نگاه کردم..سه صبح بود.
داشتم تجزیه تحلیل می کردم چرا بیدار شدم که صدایی شنیدم.یکم گوش کردم وقتی دیدم صدایی نمی یاد بی خیال شدم و اومدم دوباره سرجام دراز بکشم که با شنیدن دوباره ی صدا خشکم زد!

یه دفعه سیخ نشستم سرجام و سعی کردم با دقّت به صداهای بیرون گوش بدم…دوباره صدایی اومد.وایی نکنه دزد اومده باشه؟!ای خدا کم بودن جن و پری این خروس بی محلم وقت گیر آورده!

از سرجام بلند شدم و وسط اتاق ایستادم…چیکار کنم چیکار نکنم وایی چرا مغرم کار نمی کنه!

به ماه منیر بگم؟!نه از دست اون که کاری بر نمیاد!پلیسو خبر کنم؟!تا اونا برسن که این طرف خونه رو بار زده!
یه دفعه یاد چماق جلوی در افتادم که برای محافظت از خودمون گذاشته بودیم اونجا!آره همینه میرم طرفو از پشت نفله اش می کنم دیگه پشت سرش که چشم نداره!

با همین فکر بدو روی پنجه ی پا از اتاق اومدم بیرون تا ماه منیر رو بیدار نکنم.چماقو برداشتم و درو به آرومی باز کردم که صدای قیژی داد منم نامردی نکردم چندتا فحش آبدار نثار لولاهای مزخرفش کردم.

از خونه اومدم بیرون و درو پشت سرم بستم.نسیم خنکی به صورتم خورد که خوابو از سرم پروند.
به آسمون نگاه کردم ماه پشت ابرا بود ولی بازم نورش یکم زمینو روشن کرده ولی اطرافم زیاد واضح نبود!

با تی شرت آبی و شلوار هم رنگش با یه دمپایی ابری و چماق به دست راه افتادم سمت مسیر ورودی خونه…یارو هیبتو ببینه حتماََ پس میوفته البته نه از ترس…از خنده!!

کورمال کور مال تا راه خودمو رسوندم .کنار مسیر ورودی ایستاده بودم که به یُمن ورود سیاوش تازه گلکاری شده بود که صدای خشی خشی از سمت راستم اومد…

چشمامو تا جایی که می تونستم ریز کردم تا بتونم ببینم کمی به سمت گلا خم شدم و به محوطه ی پشت گل ها که چمن کاری شده بود نگاه می کردم که…

که یه چیزی از لای پام رد شد یه جیغ بنفش کشیدم و چماق از دستم افتاد اومدم چماقو بردارم که احساس کردم لباسم سنگین شد!

داشتم از ترس سکته می کردم دستمو بردم پشتم که دقیقاََ از همون جا صدای جیغ گربه اومد از ترس یه قدم رفتم عقب..

نفسم به شماره افتاده بود واییی گربه!حرکتش رو روی کمرم حس کردم.وحشت از این که هار باشه و چنگم بندازه یا گازم بگیره فلجم کرده بود و نمی تونستم از جام تکون بخورم.

تا رسید روی کتفم با دستم گرفتم و پرتش کردم جلوم که یه صدای ترسناکی از خودش در آورد.اومدم برم که اون یکی که از لای پام رد شده بود اومد جلوش.
چند لحظه همو نگاه کردن و بعد شروع کردن صدای ناجور درآوردن و میو میو کردن همزمان مقابل هم می چرخیدن و حرکت می کردن!

می دونستم اینجور وقتا می خوان باهم دعوا کنن و از ترس داشتم خودمو خیس می کردم!رسماََ به غلط کردن افتاده بودم یه دفعه یه صدای خیلی خوف ناک یکیشون درآورد و به سمت هم حمله ور شدن داشتن تو سر وکله ی هم زدن منم دوتا پا داشتم یه هفت هشتا قرض کردم والفرار! صداشونو پشت سرم شنیدم!

از ترسم نمی دونم با چه سرعتی داشتم می دوییدم برگشتم ببینم کجان که یه دفعه دیدم کله معلق شدم..جیغ کوتاه من با آخ یکی دیگه همراه شد!!

ای واییی داغون شدم !درد وحشتناکی تو کل بدنم پیچید صدای اون گربه هام رو سرم یورتمه می رفت یه دفعه جوش آوردم.
با همون حال زارم دمپایی مو از پام در آوردم و با صدایی که بی مانند به جیغ نبود گفتم:اه خفه شید دیگــــه و همزمان دمپایمو حواله شون کردم.بهشون نخورد ولی هر کدومشون از یه ور دررفتن!

نفس عمیقی کشیدم یه دفعه مغزم به کار افتاد اون کی بود که بهش خوردم؟!برگشتم تا ببینم می تونم قیافه ی طرفو ببینم یا نه!صداش چرا در نمیاد؟!داشتم چشمامو چپ و چوله می کردم تا بتونم چیزی ببینم که چراغای باغ روشن شد!

از کسی که جلوم می دیدم دهنم اندازه ی غار علی صدر وامونده بود!
این…این..
اینجا چیکار می کنه؟!
یه دور دیگه قیافه اشو از نظر گذروندم…زیاد تغییر نکرده بود فقط چهره اش مردونه تر شده بود پرت شده بود تو باغچه ی کنار خونه…نگاهم به طرف موهاش رفت یه گل رز صورتی از بوته ی کنارش کنده شده بود و لای موهاش رفته بود که با صورت عصبانیش ترکیب جالب رو به وجود آورده بود لبخندی به خاطر گل رو موهاش رو لبم نقش بست که با اخم وحشتناک سیاوش جمع و جورش کردم…

همینجور مثل بز بهش زل زده بودم اونم منو نگاه می کرد که با صدای ثریا جون که از بالای سرمون میومد چشم از هم گرفتیم!

با چشمای گشاد شده از تعجب نگاهمون کرد و رو به سیاوش گفت:سیاوش!مادر تو اینجا چیکار می کنی؟!مگه قرار نبود فردا بیایی؟!

با پرسیدن این سؤال از پله ها اومد پایین لباس خواب سفید ساتن تنش بود و موهاش دورش ریخته بود.

سیاوش نگاه بدی بهم کرد و گفت:خیر سرم می خواستم سور پرایزتون کنم!

کنار پله ایستاد-تو باغچه چیکار می کنی پسر؟!

شاکی نگاهم کرد-از این خانوم بپرس!

لب ورچیدم و در حالی که مچ پامو که درد می کرد ماساژ میدادم گفتم:به من چه تقصیر اون دوتا گربه ی دیوونه بود نصف شبی تو سر و کله هم می زدن!!

ثریا جون که از حرف ما دوتا گیج شده بود گفت:چه ربطی داره آخه؟!

یکم بهم نگاه کردیم و بعد من قضیه رو برای ثریا جون تعریف کردم حرفم که تموم شد بلند بلند شروع کرد خندیدن انقدر خندیده بود که اشکش در اومده بود یه نگاه به سیاوش کرد و خنده اش شدیدتر شد!

سیاوش با تعجب و دلخوری گفت:چیز خنده داری تو من میبینی مامان؟!

ثزیا جون در حالی که اشک گوشه چشمش رو پاک می کرد بریده بریده گفت:ما..مادر..اگه یاد بچه گیات افتادی که گل سر به موهات می زدم می گفتی خودم بهت بدم دیگه واسه چی گل چیدی؟!

اوّل با چشمای از حدقه دراومده نگاهش کردم بعد پقی زدم زیر خنده ثریا جونم همراهیم کرد ولی سیاوش با دهن نیمه باز به ما نگاه می کرد
از خنده شکمم گرفته بودم و رو زمین ولو شده بودم.

با بهت گفت-مامان!چی داری میگی؟!

-خوب..پس اون گلو واسه چی زدی به سرت گل پسررر؟!!

سیاوش اوّل مات نگاهش کرد بعد دستشو کرد لای موهاش…گل توی دستش که اومد دستشو آورد پایین و نگاهش کرد یه دفعه اخماشو کشید تو هم و پرتش کرد تو باغچه!!

به من که هنوز می خندیدم یه چشم غره ی جانانه رفت و رو به ثریا جون گفت:وقتی این خانوم با کله اومد تو شیکم من بنده هم پرت شدم تو باغچه رفته لای موهام!!

بعد این که حسابی خنده هامو کردم ثریا جون گفت:خیلِ خوب پاشید پاشید ببینم مثل شله زرد پخش شدید رو زمین!!

دستمو تکیه گاهم کردم و از رو زمین بلند شدم داشتم لباسمو میتکوندم که نگاهم به لباسام افتاد…به به با چه تیپی نشستم جلوی سیاوش دارم حاضرجوابی می کنم!! ای الهی خواب به خواب بری دخترر!!بی آبرو شدم رفت!!

اونم از تو باغچه بیرون اومده بود و با چهره ای درهم مشغول تمیز کردن لباساش بود!

رفتم دمپاییم و چماقو از رو زمین برداشتم از همونجا با صدای نسبتاََ بلندی گفتم:

-ثریا جون من برم بخوابم فردا باید برم مدرسه.

سیاوش با تعجب اوّل به من نگاه کرد و بعد به ثریا جون که جلوی در وایساده بود.

ثریا-باشه عزیزم شبت بخیر.

جوابشو دادم و به طرف خونه به راه افتادم.به این فکر کردم که چرا سیاوش از حرفم تعجب کرد؟!چیز عجیب غریبی که نگفتم فقط گفتم فردا مدرسه دارم خب اینم که خودش می دونست پس واسه چی متعجب بود؟!

سوز سردی که اومد مانع پیشروی افکارم شد.سرعت قدم هامو زیاد کردم.

وقتی درو پشت سرم بستم نفس آسوده ای کشیدم و خدا رو شکر کردم که واقعاََ دزد نبود.چماقو گذاشتم سرجاشو و به آرومی و بی سر و صدا وارد اتاقم شدم.روی تختم دراز کشیدم و نفهمیدم چه جوری خوابم برد.

صبح با صدا و تکون های ماه منیر لای یکی از چشمامو با ضرب و زور باز کردم.

-پاشو دختر بیا صبحونه اتو بخور الان مدرسه ات دیر میشه!نیم ساعته دارم صدات میکنم.سرمو بردم زیر ملافه و با صدای گرفته و ملتمسی گفتم:

-تو رو خدا بذار یکم دیگه بخوابم مگه ساعت چنده؟!

-7:30!

سیخ تو جام نشستم ولی چشمام بسته بود در حالیکه چشمامو با انگشت می مالوندم با کلافگی گفتم:

-ماه منیر تو رو خدا اذیت نکن هر دفعه گفتی 7:30 ساعت 7:15 بوده!

ماه منیر شاکی گفت:اون چشمای مبارکو باز کن یه نگاه به ساعت بنداز خودت می فهمی راست میگم یا نه! بعدم صدای قدم هاشو شنیدم که با بسته شدن در قطع شد.

چشمامو باز کردم و به ساعت خیره شدم…ساعتو که دیدم دو دستی زدم تو سرم! ای وایی خاک بر سر شدی شبنم… مثل فنر از رو تخت پریدم پایین به خاطر این حرکت آکروباتیک مچ پام پیچ خورد که به لطف در مثل املت پخش زمین نشدم!

سریع مانتو مقنعه امو پوشیدم و یه لقمه از ماه منیر که با نگاه سرزنشگرش تا دم در بدرقه ام کرد گرفتم تا تو راه بخورم.

از خونه اومدم بیرون با حالت دو راه افتادم تو همون حال یه گاز گنده از لقمه ی نون و پنیر و گردویی که ماه منیر بهم داده بود زدم.آخ لپم کش اومد.این نونه یا کش لقمه؟! ای خدا کی اوّل صبحی نون بربری میخوره اونم نه تازه فریزری!مثل لاستیک می مونه!

داشتم تیکه ای از لقمه که از دهنم بیرون زده بود تو دهنم می چپوندم (یکی نیست بگه آخه مجبوری؟!! )صدایی از پشت سرم اومد که باعث شد سرجام وایسم:

-به پا خفه نشی!نترس در نمیره!

خودش بود اَه باز نیومده شروع کرد.لقمه رو به زور قورتش دادم بماند که گلوم تیکه تیکه شد برگشتم طرفش…یه گرمکن مشکی تنش بود موهای خیسش تو صورتش ریخته بود و با لبخند مسخره ای بهم خیره شده بود.جوری که انگار چیزی کشف کرده باشم با تعجب و البته تمسخر گفتم:

-اِ اِ !! گفتم این لقمه چرا داره ویبره میره نگو تو رو دیده زهره ترک شده!! بعدم بدون اینکه نگاهش کنم به سمت در دویدم چون دیرم شده بود یه نفس تا مدرسه رو دویدم دقیقاََ همون موقعی که می خواستن درو ببندن رسیدم و تا کلاس با چشم غره ی معاونمون بدرقه شدم.

تو دلم گفتم سالی که نکوست از بهارش پیداست!!!

تمام مدت تو مدرسه نگران این بودم که این پسره دوباره نیاد دم در مدرسه قضیه اون روز و اینکه سیاوش دیشب اومد رو البته با سانسور برای فرناز تعریف کردم.

از مدرسه که اومدیم بیرون ماشینایی که کنار خیابون پارک شده بود رو از نظر گذروندم…نه مثل اینکه بی خیال شده رو به فرناز گفتم:

-نیستش فرناز!!

فرناز پوفی کرد:خدا رو شکر پس بزن بریم!!

نزدیکای پارک بودیم ناخودآگاه برگشتم و پشت سرمو نگاه کردم که چشمم به ماشینش خورد…سریع برگشتم.

فرناز که تغییر حالت ناگهانییم رو متوجه شده بود زد پس کله امو با خنده گفت:چیه ملک الموت داره ازت سبقت می گیره این شکلی شدی؟!

با اضطراب گفتم:فرناز همون ماشینِ دنبالمونه…چشماش گرد شد خواست برگرده که مانعش شدم با اخم گفتم:

چیکار می کنی دیوونه میخوای بفهمه متوجهش شدیم!؟

با ناراحتی گفت:ای بمیری شبنم!همش تقصیر تو شد اگه باهاش دهن به دهن نمیذاشتی الان دنبالمون نمی اومد!!

دلخور نگاهش کردم و گفتم:کی بود اون روز گفت حال کردم هیجان خونم اومده بود پایین؟!!

سرشو تکون دادو گفت:من خوب…خوب…

-خوب و زهرمار!!تو از همین جا برو خونه منم از تو پارک میرم.

مصمم گفت:خوب منم باهات میام!

چپ چپ نگاهش کردم:اونوقت میخوای مامانت کلانتری محل رو بسیج کنه دنبالت بگردن؟!تو 5 دقیقه دیر میکنی مامانت تلفن مدرسه رو می سوزونه!!

متفکر گفت:راست میگی اصلاََ حواسم نبود.پس مواظب خودت باش!

سر کوچه از هم جدا شدیم و به طرف پارک رفتم از خیابون که رد می شدم دیدم ماشینش نیست…وا پس کجا رفت؟!

شونه امو انداختم بالا و وارد پارک شدم…درختارو از نظر می گذروندم که یه دفعه یکی پرید جلوم…

جیغ کوتاهی کشیدم و از ترس یه قدم رفتم عقب…دستمو گذاشتم رو قلبم که با سرعت می زد…وایی بیچاره شدم اینکه همون پسره ست!!

نیشخندی زد و گفت:بهت نمیاد انقدر ترسو باشی!

چینی به بینیم دادم و چهره امو در هم کشیدم:وقتی مثل جنّ بو داده جلو آدم ظاهر میشی توقع داری نترسه بعدشم این مسخره بازیا برای چیه؟!چرا با ماشین دنبالم میای؟!

ابروشو برد بالا و گفت:خواستم تلافی بلایی که سر لباسم درآوردی رو دربیارم…بار اوّل پیچوندیم…

نذاشتم بقیه حرفشو بزنه با خشم گفتم:حالام بی حساب شدیم و از کنارش رد شدم.

صدای قدم هاشو پشت سرم می شنیدم تازه بهش دقت کرده بودم…بهش می خورد 20 سالش باشه معلوم بود باشگاه بدن سازی میره ولی ازون عضله ای خفنا نبود…چهره اش هم در کل خوب بود ولی بیشتر تیپش بود که جذابش کرده بود.

دیدم ول کن نیست برگشتم سمتش اونم ایستاد با عصبانیت گفتم:چیه مثل دُم دنبال من راه افتادی؟!

خندید و گفت:خیلی زبون درازی!

-به تو ربطی نداره!

با خنده گفت:تا حالا دختر بچه ای به حاضر جوابی و نترسی تو ندیدم !

اخم کردم و گفتم:حالا که دیدی بی حسابم شدیم برو ردّ کارت! و با سرعت نور ازش دور شدم دیگه دنبالم نیومد.

تو راه با خودم فکر کردم که این بشر چقدر پررو بود…زهره ترکم کرده میگه می خواستم تلافی کنم پسره ی خرچُسونه…تا رسیدم خونه با انواع فحش آبکشیده و نکشیده مستفیضش کردم!!

هر روز بدتر از دیروز اون از دیشب بعدم صبح اینم از الان خدا بقیه اشو بخیر بگذرونه!!

وقتی در حیاط رو باز کردم و وارد حیاط شدم بوی گل های رز تو مشامم پیچید.چشمامو بستم و نفس عمیقی کشیدم.دلم هوای مامان و شمیم رو کرد.

چقدر مامان گل رز دوست داشت ولی بعد از اینکه بابا به اون روز افتاد نه رنگ راحتی دید نه رنگ گل!!چشمامو به آرومی باز کردم آروم شده بودم ولی دل تنگ بودم.

قدم برداشتم ولی راهمو به طرف خونه ی خودمون کج کردم…دو دل بودم یرم پیش ثریا جون یا نه چون نمی دونستم سیاوش هم هست یا نه برای همین نرفتم اونجا و از طرف دیگه خیلی به تنهایی احتیاج داشتم.

دلم هوای مامانو کرده بود..هوای شمیم…دلم واسه چشمای معصوم و رنج کشیده اشون تنگ شده بود.

وارد خونه که شدم یه راست رفتم تو اتاقم.مانتو و مقنعه امو در آوردم و به جالباسی آویزون کردم کیفمم روی صندلی گذاشتم.به طرف در کمد رفتم.
درو باز کردم که با صدای قیژی باز کامل باز شد.به در کمد چشم دوختم.

به نقاشی که از مامان و شمیم کشیده بودم و به در کمد چسبونده بودم.
تصویرشون لرزید…و بعد تار شد و درهم شکست…قطره اشکی از چشمم سرازیر شد

از کمد فاصله گرفتم و روی تختم مقابل کمد چمباتمه زدم…بهشون خیره شده بودم.خاطراتم از اوّلین روزی که یادم می اومد از مقابل چشمام عبور می کردند و با هر قطره اشکی که از چشمام می افتاد محو میشد.
چقدر تو این چند سال خواستم برگردم به اون خونه ی نفرین شده و جنازه هاشونو بیارم بیرون ولی جرأت نکردم…نتونستم…حتی تا پشت در خونه رفتم ولی نه پاهام و نه دلم هیچ کدوم یاریم نکردن.
تو این شش سال تنها کاری که کردم تو خلوت خودم براشون سوگواری کردم…برای مظلومیتشون,برای دل شکسته شون,برای خودم ,برای همه ی بی کسی هام, برای همه ی تنهایی هام…
ولی هیچ وقت نذاشتم کسی دردِ دلِ شکسته مو بفهمه حتی ماه منیر!!نذاشتم بفهمه بیشتر شبا با قرص آرام بخش می خوابم…قرص تلخ می خورم تا تلخی که روزگار با وجودم عجین کرده حداقل موقع خواب دست از سرم برداره…تا اون کابوسای لعنتی دیگه سراغم نیان…
دیگه اون چشمای همیشه سرخ خمار بهم یادآوری نکنن که پدرم یه قاتلِ!قاتل زندگیمون…هیزم شکنی که تیشه به ریشه ی زندگیمون زد!!
خسته شدم انقدر اون چهارتا لعنتی وقت و بی وقت و بی اجازه به خوابم اومدن!می دونم تاوان بلایی که به سرشون آوردم ولی تنها حسی که هیچ وقت سراغم نیومد حس پشیمونی بود…هیچ وقت!!
نمیدونم چقدر بود که اونجا نشسته بودم…از رو تخت بلند شدم و به سمت ضبط صوت و آهنگی که دل بی طاقت و ناآرومم رو آروم می کرد گوش بدم…دکمه پخش رو زدم و رو تخت دراز کشیدم…صدای موسیقی تو اتاق پیچید و من تو دنیای خودم غرق شدم….

با غرولند های ماه منیر که از تو هال می اومد چشمامو کمی باز کردم و تو جام غلط زدم.

-شبنم!شبنم پاشو آماده شو واسه ناهار!!

سرمو تو بالش فرو کردم و با صدای بلند گفتم:سیرم!!

صداش از پشت در معترضانه به گوشم رسید:سیرم نداریم!پاشو باید بریم اون طرف واسه ناهار زشته سیاوش اومده درست نیست نریم.

نفسمو فوت کردم و سرمو کوبوندم رو بالش…پتو رو با حرص از رو خودم کنار زدم.
=====
لباس پوشیده بودم و جلوی کمد بلاتکلیف وایساده بودم…مردّد بودم شال بذارم سرم یا نذارم!همون شب که اومد من رو با اون سر و وضع دید الان ضایع نیست شال سرم بذارم؟!

کلافه با پام رو زمین ضرب گرفته بودم و پوست لبم رو می جویدم…بدجوری تو دوراهی گیر کرده بودم.

در اتاقم باز شد و ماه منیر اومد تو..با ناراحتی گفت:چی کار داری می کنی یه ساعته؟!!

نگاهمو کلافه به سمتش برگردوندم و گفتم:نمی دونم شال بذارم سرم یا نه؟!

نگاه عاقل اندر سفیهی بهم کرد و گفت:اینم سؤاله می پرسی؟خوب معلومه باید بذاری سیاوش بهت نامحرمه!زود باش یه چیزی بذار سرت زودتر بریم و بعد از اتاق بیرون رفت.

پوزخندی به حرف های ماه منیر زدم.آره نامحرم که هست ولی قبلاََ بنده رو با تی شرت و موهای افشون زیارت کردن!!شک رو کنار گذاشتم و شال همرنگ لباسم به سر گذاشتم.از اتاق خارج شدم…ماه منیر کنار در وایساده بود با دیدنم لبخندی زد و از خونه بیرون رفت منم به دنبالش!!

یاد گریه های امروزم افتادم.چقدر احساس بهتری داشتم اگه گریه نمی کردم می ترکیدم.قدم هامو سریع کردم تا کنار ماه منیر برسم.

در سکوت به طرف خونه سیاوش حرکت کردیم از در که وارد شدیم…شدم همون شبنم بی خیال و سرخوش با صدای بلندی گفتم:
-آهای صابخونه!اینه رسم مستأجرنوازی؟!کجایی پس؟!…بابا یه استقبالی, اسفندی, گاوی, گوسفندی ! حالا گاو و گوسفندم نه ما به همون مرغشم راضییم…

صدای خنده ثریا جون تو خونه پیچید:ولوله باز نیومده شروع کردی؟!

رفتم تو هال و گفتم:کی گفته نیومدم ایناها حیّ و حاضر!! از غول چراغ جادو هم سرعت عملم بالاتره!!

هر سه خندیدیم…ثریا جون از آشپزخونه اومد بیرون و گفت:خانوم غول چراغ جادو حالا که حیّ و حاضر هستین تشریف بیارین تو مطبخ میزو بچینین!!

با این حرفش لب و لوچه ام آویزون شد که هر دوشون با دیدن قیافه ام وارفته ام خندیدن…

لب ورچیدم و گفتم:ای بابا عجب گیری افتادما!من نمی خوام کدبانو باشم!! از آشپزی و کارای آشپزخونه هم خوشم نمیاد مگه زوره؟!

ماه منیر با لبخندی که از خنده روی لبانش بجا مونده بود گفت:چه خوشت بیاد چه خوشت نیاد وقتی ازدواج کردی باید آشپزی کنی شوهر بیچاره ات چه گناهی کرده!بعد رو به ثریا جون گفت:بد میگم ثریا خانوم؟!

ثریا جونم با حرکت سر حرف ماه منیر رو تأیید کرد.سرمو بالا گرفتم و گفتم:
-ای خدا!!ببین با کیا همسایه ایم!!شما مث که تا نوه نتیجه منم نبینین دست بردار نیستین!!حالا که اینجوریه عمراََ اگه ازدواج کنم!

صدای سیاوش از پشت سرم اومد:نگران جاشم نباش کلی خمره تو انباری هست با هر نوع ترشی که دلت بخواد!!

ماه منیر و ثریا جون خنده کنان تو آشپزخونه رفتن!دندونامو رو هم فشار دادم!ببین تقصیر خودته هی شروع می کنیا!برگشتم طرفش و با خونسردی گفتم:فعلاََ که جناب عالی تو صدر جدولی و بعد با لبخند ادامه دادم:ترشی لیته خوبه بگم برات آماده کنن؟!

یه قدم بهم نزدیک شد و با پوزخند گفت:خانوم کوچولو! آقایون نمی ترشن اون خانومان که باید ترشی بندازیشون!!

انگشتمو گذاشتم گوشه لبمو با ذوق و لبخند گفتم:اهه!!راست میگی اصلاََ حواسم نبود قصد جسارت نداشتم یادم نبود آقایون می گَندن!!
لبخندش محو شد و کم کم جای خودش رو به چینی بین ابروانش داد!آخ چه حالی میده حرصت بدم هه هه کم آوردی!!؟

سرمو کج کردم و لبخند حرص درآر و پیروزمندانه ای زدم :حرص نخور دکی جوون موهات می ریزه از اینی که هستی بی ریخت تر میشی!!

بعدم پشتم رو بهش کردم و به طرف آشپزخونه به راه افتادم.صدای نفسش که محکم بیرون داد لبخندی به لبم آورد!!

در سکوت ناهارمونو خوردیم…گه گداری سنگینی نگاهی رو روی خودم حس می کردم ولی به خودم زحمت ندادم ببینم کیه!
بعد از نهار به اصرار ثریا جون برای خوردن چای موندیم.تو هال نشسته بودیم…من به پام زل زده بودم.ثریا جون با سینی وارد شد و سینی رو دور گردوند و کنار ماه منیر نشست.سیاوشم تقریباََ مقابل من بود روی مبل تک نفره نشسته بود.

ثریا جون سکوتو شکست و گفت:سیاوش مادر تو نمی خوایی فکری برای آینده ات بکنی؟!

من و سیاوش همزمان به ثریا جون چشم دوختیم.

سیاوش پرسید:منظورت چیه مامان؟!

تو دلم گفتم:ای خدا این چه جوری دکتر شده با این هوشش!!نگاهمو بی حوصله به سیاوش دوختم و گفتم:یعنی اینکه نمی خوایی بری قاطی دام و طیور؟!!

به جز سیاوش هر سه مون خندیدیم.ولی سیاوش انگار تو فکر بود…حتماََ داره به مهتاب فکر می کنه!اون که سه سال باهاش بود این جوری گذاشت تو کاسه اش وای به حال دیگران.

-چی شد مادر؟خودت کسی رو مدّ نظر داری؟!

سیاوش جدی به مادرش چشم دوخت و گفت:ولی من الان آمادگی ازدواج ندارم!

ثریا جون لیوان چایی رو تو دستش جا به جا کرد و گفت:منم نگفتم همین الان ازدواج کن.در حدّ همون رفت و آمد های معمولی بعدش اگه دیدی دوستش داری و می تونین در کنار هم خوشبخت بشین ازدواج کنین!حالا جواب منو ندادی؟!

سیاوش گنگ پرسید:جواب چیو؟چیزی نپرسیدی؟!

ثریا جون چاییشو مز مزه کرد و گفت:از کسی خوشت اومده تو این چند سال؟!

سیاوش اخم کمرنگی کرد و گفت:نه!من اصلاََ دنبال این برنامه ها نبودم!

ثریا جون لبخندی زد و گفت:پس خودم باید برات پیدا کنم!

نمی دونم چرا دوست داشتم ته دلم بگه نه ولی با جوابش افکارم دود شد!

-باشه من حرفی ندارم…بعد مشغول خوردن چاییش شد.

چقدر تو مظلوم و سر به زیری بشرر!!حالم گرفته شده بود…دلیلشو نمی دونستم فقط اینو می دونستم که امروز از اون روزاست که کائنات دست به دست هم میدن تا حالتو بگیرن!
بعد از اینکه چایمونو خوردیم خداحافظی کردیم و به طرف خونه خودمون حرکت کردیم وسط راه یادم افتاد تکالیف مدرسه ام مونده! ای خدا امروز از در و دیوار برام می باره!

با بدبختی کارامو تا شب تموم کردم رو تختم دراز کشیده بودم…فکرم به فردا پرواز کرد.یاد اون پسر مزاحم افتادم که خدا رو شکر شرّش از سرم کم شد ولی اگه بود می تونستم یکم باهاش سیاوش رو اذیّت کنم!

یه دفعه سیخ تو جام نشستم…این چه فکری بود؟!اصلاََ چرا سیاوش باید براش مهم باشه؟!مگه اون چیکارمه؟تازه از کجا می خواست بفهمه؟اینم فکر بود من کردم؟
دوباره سرجام دراز کشیدم…چرا…چرا یکی دو روز پیش این فکر به ذهنم نرسید؟
صدایی از درونم جواب داد:چون تا اون موقع سیاوش تو فکر نامزد وازدواج و این کارا نبود!
منم نمی خوام جلوش کم بیارم!انقدر با خودم درگیر بودم که نفهمیدم چطوری خوابم برد!

فردا تو مدرسه تو ذهنم فکرای جورواجور رژه می رفت و جولان می داد.نمی دونم چرا برخلاف چند روز قبل می خواستم اون پسر رو دوباره ببینم و همین تغییر نظر عصبی و سر در گمم کرده بود…

من که هیچ وقت فکر نمی کردم و اجازه نمی دادم حتیّ فکر یه پسر از ذهنم بگذره امّا حالا…

چون به هیچ مردی اعتماد نداشتم به جز سیاوش!با این که زیاد نمی شناسمش ولی هیچ وقت اون حس ترس…عدم اعتماد…اینکه اونم یکی باشه شبیه پدرم رو در من ایجاد نکرده ولی جلوش جبهه می گیرم دست خودمم نیست!

زنگ که خورد نفهمیدم چجوری وسایلمو جمع کردم و از مدرسه خارج شدم.فرناز امروز زنگ سوّم مادرش اومد دنبالش و رفت چون وقت دکتر دندون پزشک داشت.

یکم از مدرسه که دور شدم ایستادم…از کار خودم متعجب بودم…من با این همه عجله وسایلمو جمع کردم که بیام تو پیاده رو واسه خودم آسه برم؟!ناخودآگاه چشمام بین ماشینای کنار خیابون پارک شده چرخید…نبودش…نفسمو دادم بیرون و به مسیرم ادامه دادم.سرم پایین بود و به سنگ ریزه های جلوی پام لگد می زدم.

-چرا ازم فرار می کنی؟!

سرجام خشکم زد.از صداش نفهمیدم کیه برای همین به برگشتم سمت صدا که دقیقاََ از پشت سرم اومد.

خودش بود.تیپ مشکی کامل زده بود.مات و مبهوت نگاه می کردم که با شنیدن صداش به خودم اومدم:

-جواب سؤالمو ندادی؟

اخم کردم و گفتم:من از کسی فرار نمی کنم!

با یه قدم فاصله اشو باهام کم کرد..یکم ترسیدم ولی به روی خودم نیاوردم.

-پس این موش و گربه بازیا برای چیه؟!

ابروهامو انداختم بالا و با لحن جدی گفتم:نکنه توقع داشتی وقتی دنبالم می کنی با آغوش باز ازت استقبال کنم؟!

سرشو انداخت پایین و با سوییچ ماشینش که تو دستش بود بازی کرد.
با لحن آرومی گفت:

-نه!ولی حداقل می تونستی به حرفم گوش کنی!هر وقت خواستم باهات حرف بزنم از دستم فرار کردی!!

نگاهمو سرتاسر کوچه چرخوندم تا یه وقت کسی نباشه با بی قراری گفتم:
خواهش می کنم اینجا واینستا اینجا منو می شناسن.

نگاهش رنگ ناراحتی گرفت و گفت:پس بیا تو همین پارک چند دقیقه بیشتر وقتتو نمی گیرم.

مردّد نگاهش کردم چندین حس باهم به سراغم اومده بود ترس…هیجان…
ناراحتی…دلهره…همه اشون با هم در جدال بودن تا بالاخره یکیشون بهم غالب بشه.
تردید رو در چشمام دید و ملتمسانه گفت:خواهش می کنم.

باز هم با تردید و دو دلی سرمو به نشونه ی قبول تکون دادم که باعث شد لبخندی به لبش بیاد.با دستش بهم اشاره کرد که راه بیوفتم.
راه افتادم اونم پشت سرم می اومد.سرعت قدم هامو زیاد کردم تا سریع تر به پارک برسم.تقریباََ وسط پارک بودیم که سرجام وایسادم نفس عمیقی کشیدم و برگشتم طرفش…دستامو روی سینه ام با حالت ضربدر گذاشتم و گفتم:

-خوب حالا حرفتو بزن!

ازین صریح حرف زدنم به وضوح هول شده بود.خودمم نمی دونستم چرا دارم این کارارو می کنم.من می تونستم مثل دفعه ی قبل خیلی راحت از سرم بازش کنم ولی خودمم یه جورایی از اینکه یه نفر هر روز تو مسیر مدرسه مثل سایه دنبالم باشه خسته شده بودم از طرف دیگه هم کنجکاو بودم که بدونم چرا بی خیالم نمی شه!

همینجور منتظر بهش نگاه می کردم تا شروع کنه…اونم انگار داشت حرفاشو نظم میداد..تو چشمام خیره شد و بعد از چند دقیقه شروع کرد:

-خ..خوب اوّلین برخوردمون زیاد جالب نبود ولی…یکم مکث کرد و آب دهانشو قورت داد..دوباره ادامه داد:

-ولی همون رفتار اون روزت باعث شد یه لحظه فکرت از ذهنم بیرون نره.هر دفعه بهت نزدیک شدم رفتارت برخلاف پیش بینی ها و اون چیزی که فکر می کردم بود.

نگاهش روی اجزای صورتم در گردش بود…

-جسور…نترس…مغرور نگاهش روی چشمام متوقف شد و با لبخند گفت:و…حاضر جواب!

-تو عمرم جلوی هیچ دختری کم نیاوردم…اگه یکی گفته یکی شنیده آخرشم اونی که برنده میشد من بودم ولی هر دفعه که با تو هم صحبت شدم یه جورایی ازت کم آوردم…از جوابتو دادن درموندم!!

-خوب…چجوری بگم نمی دونم خودتم می دونی یا نه ولی اخلاقت شبیه دخترای هم سن و سالت نیست…

ابروهام از تعجب بالا رفت:چطور؟!

-خوب انگار با تجربه ای…بد برداشت نکن منظورم با تجربه تو اینکه چه جوری با یه پسر رفتار کنی نگو نه چون من خودم با دخترای هم سن و سال تو زیاد برخورد داشتم…

تو چشمات یه چیزی هست…معنیشو نمی دونم!ولی هر چی هست یه جور عدم اعتمادِ!!

حالا این من بودم که شگفت زده نگاهش می کردم و منتظر بودم تا بقیه حرفاشو بشنوم…

با زبونش لباشو تر کرد و ادامه داد:خیلی رفتارت برام عجیب و جالبه…اوّلین بار وقتی با بستنی خوردی بهم توقع داشتم ازم بترسی چون اون روز واقعاََ عصبی بودم مثل یه آتش فشان در مرز فوران…ولی تو برعکس با جسارت جوابمو دادی و …لبخند شیطونی زد و گفت:
-و بجای عذر خواهی بقیه بستنی تو رو لباس و صورتم ریختی..

وایی پس بستنی خورده بود به صورتش…سرمو انداختم پایین و گفتم:یه دفعه ای طرفم خیز برداشتی منم ترسیدم!اون بستنی رو هم از عمد پرت نکردم روت..من..من فقط ترسیده بودم!!

حرفم که تموم شد دیدم حرفی نمی زنه سرمو بالا گرفتم که با چهره خندونش مواجهه شدم…متعجب پرسیدم:چرا می خندی؟!

با همون لبخند روی لبش گفت:خانوم جسور ترسو می تونم اسمتو بدونم؟!

نمی دونستم اسم واقعیم رو بهش بگم یا از خودم دربیارم.نه حتماََ اسممو از زبون فرناز شنیده داشتم تصمیم می گرفتم چی کار کنم که گفت:

-من با دونستن اسمت مزاحمتی نمی تونم برات ایجاد کنم همچین قصدیم ندارم!

این انگار از تو چشم آدما فکرشونو می خونه..شایدم چون زیاد دوست دختر داشته این رفتارا براش قابل حدسه…

-اسمم شبنمه!

با انگشت اشاره اش چونه اشو خاروند و گفت:همم چه اسم قشنگی درست مثل صاحبش!

تو چشماش خیره شدم تا صداقت حرفاشو بفهمم ولی از تو چشماش چیزی معلوم نبود.صحبتش باعث شد بیشتر ازین نتونم تو چشماش رو کنکاش کنم.

-من واقعاََ دوست دارم بیشتر باهات آشنا بشم…و

پریدم وسط حرفشو گفتم:ولی من از تو هیچی نمی دونم…چطور…

این بار اون بود که با بالا آوردن دستش وادار به سکوتم کرد:

-اسمم فرزادِ 21 سالمه مهندسی کامپیوتر دانشگاه آزاد می خونم با مادرم زندگی می کنم!برای آشنایی اوّلیه قابل قبوله!؟

گنگ نگاهش کردم..جوابی نداشتم که بهش بدم چون خودمم جوابی برای کارام نداشتم…دقیقاََ داشتم با دست پس می زدم و با پا پیش می کشیدم.
یه جورایی بین قبول کردن و نکردن گیر نکرده بودم…برای همین گفتم:
-من باید بیشتر فکر کنم الان نمی تونم جوابی بهت بدم.

سرشو تکون داد و گفت:همینم غنیمته! و بعد با لبخند ادامه داد:این مدّت صبر کردم یه چند روزم روش و بعد دست کرد تو جیب شلوارش یه کارت ازش بیرون آورد و به طرفم گرفت…

بی حرکت نگاهش کردم و گفتم:این چیه؟!

-این کارت مغازه ای که توش کار می کنم و سهام دارم…شماره ی همراهم روش هست.تصمیمتو گرفتی باهام تماس بگیر!

کارتو از دستش گرفتم و به نوشته های روش خیره شدم…خداحافظی آرومی ازم کرد و رفت.

همونجا وایساده بودم…هم حس پشیمونی و ندامت داشتم…یه جورایی عذاب وجدان گرفته بودم و هم…یه حس خوبی داشتم از اینکه مورد توجه قرار گرفتم!

تو اون لحظه دو اسم…دو چهره تو ذهنم بود…
سیاوش…فرزاد…
اینکه کارتو ازش گرفتم..به حرفش گوش کردم..شاید به خاطر لجبازی بود!

ولی با کی؟!
با خودم؟!
با سیاوش؟!

انقدر با خودم درگیر کاری که امروز انجام دادم بودم که نفهمیدم چجوری رسیدم جلوی در خونه.هر چی فکر کردم هیچ جواب منطقی برای این رفتارم پیدا نکردم.
کلافه درو باز کردم و وارد باغ شدم.با خودم فکر کردم هنوزم دیر نشده دو سه روز دیگه بهش زنگ می زنم و می گم من نمی خوام باهات آشنا بشم!خلاص!آره همینه!همین کارو می کنم.

مثل همیشه رفتم پیش ثریا جون تا با ماه منیر در کنار هم ناهار بخوریم البته در نبود سیاوش چون بیمارستان شیفت بود.
تمام مدتی که اونجا بودیم منتظر بودم تا ثریا جون حرفی در مورد اینکه دختری برای سیاوش پیدا کرده یا نه بزنه که نزد و این یه جورایی باعث خوشحالی و سرخوشیم شده بود.از یه طرفم فکر می کردم سیاوش فقط برای اینکه تو روی مادرش واینسه روشو زمین ننداخت و بدون هیچ بحثی حرفشو قبول کرد که ثریا جون بهش یه دختر معرفی کنه بعدشم یه بهانه واسه رد کردن دختره بتراشه!

=======

پنج روز از روزی که کارتو از فرزاد گرفته بودم گذشته بود و امروز می خواستم برای همیشه از شرّش راحت بشم.ثریا جونم هنوز هیچ دختری رو به سیاوش معرفی نکرده بود و من از این بابت تو پوست خودم نمی گنجیدم مسلماََ گذشته ی سیاوش با مهتاب باعث شده که مادرش خیلی محافظه کار باشه ولی خوب هرچی دیرتر بهتر!!

آخر هفته هم قرار شده برای بازگشت غرور آفرین سیاوش از طرحش یه مهمونی بگیرن.همه ی فک و فامیلشونم دور و نزدیک دعوت کردن حالا خوبه آپولو هوا نکرده!!اونطور که ثریا جون می گفت دلیل تأخیر تو برگزاری مهمونی هم به خاطر نبودن دوتا از اقوام نزدیکشون بوده حالا که اومدن میخوان در حضور همه برای پزشک قرن مهمونی بگیرن.

تو باغ روی تاب دونفره نشسته بودم و با لذّت به درخت و گل های باغ نگاه می کردم و سرخوش ازینکه همه چی بر وفق مراد و سوار بر خر مراد بودم منتظر بودم تا ماه منیر بره مغازه اش تا به فرزاد زنگ بزنم.

نفس عمیقی کشیدم و هوای سرد و دلچسب پاییز رو تو ریه هام کشیدم.همیشه برخلاف همه ی هم سن و سالام که از پاییز به خاطر شروع مدارس بدشون می اومد من عاشق پاییز بودم…چون فصل هنرنمایی خداست!
طبیعت بکر و رنگارنگ خدا…انگار خدا تو این فصل با یه آبرنگ و قلمو رنگای آبرنگشو میکشه رو دامن طبیعت…سبز ,زرد, نارنجی, قرمز, طلایی, قهوه ای…واقعاََ شاه فصلاست…
انقدر زیبا که آسمونم اشک شوق می ریزه به خاطر این همه زیبایی شگفت انگیز…
چشمامو بستم و شروع کردم زیر لب آهنگی که تک تک جمله هاش بهم آرامش میداد رو زمزمه کردن…
دانلود آهنگ پاییز آمد

پاییز آمد
در میان درختان
لانه کرده کبوتر
از تراوش باران میگریزد
خورشید از غم –با تمام غرورش پشت ابر سیاهی
عاشقانه به گریه مینشیند
من با قلبی به سپیدی صبح
با امید بهاران
میروم به گلستان
همچو عطر اقاقی
لابلای درختان مینشینم
باشد روزی به امید بهاران
روی دامن صحرا لاله روید

شعر هستی بر لبانم جاری
پر توانم آری
میروم در کوه و دشت و صحرا
رهپیمای قلهها هستم من
راه خود در توفان
در کنار یاران مینوردم
دارم امید که دهد روزی سختی کوهستان
بر روان و جانم
پاکی این کوه و دشت و صحرا
باشد روزی برسد به جهان شعر هستی بر لب
جان نهاده بر کف
راه انسانها را در نوردم

رهپیمای قلهها هستم من
راه خود در توفان
در کنار یاران مینوردم
در کوهستان یا کویر تشنه
یا که در جنگلها
رهنوردی شاد و پر امیدم

شعر هستی
بودن و کوشیدن
رفتن و پیوستن
از کژی بگسستن
جان فدا کردن در راه حق است
شعر هستی − بودن و کوشیدن
رفتن و پیوستن
از کژی بگسستن
جان فدا کردن در راه خلق است

تو خلسه ی رویایی فرو رفته بودم که صدای گفت و گویی منو از خلسه ام بیرون کشید.چشمم رو چرخوندم ولی کسی نبود.از روی تاب اومدم پایین و به دنبال صدا رفتم.
صدا از جلوی در خونه سیاوش دری که به طرف پشت باغ باز می شد می اومد.نزدیک تر که شدم صدا واضح تر شد..صدای سیاوش و ثریا جون بود.کنار دیوار وایسادم و به حرفاشون گوش کردم…

ثریا-مگه خودت نگفتی برات یه دختر خوب پیدا کنم؟!

ابروهام درهم رفت و منتظر شدم.

سیاوش-چرا امّا الان…

-دیگه امّا و اگر نداره حالا تو ببینش اگه خوشت نیومد که هیچی اگه هم اومد که فبها!

دوباره همه ی افکارم بهم ریخت

-من مطمئنم ببینیش خوشت میاد تازه فامیل هم هست!

دستمو مشت کردم از این همه خوش خیالی و خیال بافی های خودم عصبانی بودم.زیرلب به زمین و زمان بد وبیراه گفتم و از کنار دیوار فاصله گرفتم.

چرا اینجوری شد؟اگه سیاوش عاشقش بشه چی؟!تلنگری به خودم زدم..من چم شده؟!اصلاََ چه ربطی به من داره که عاشق بشه یا نشه؟!
من که احساسی به اون ندارم..صدایی از درونم بهم نهیب زد…واقعاََ بهش احساسی نداشتم؟!
همینجور قدم می زدم و سعی می کردم حسی که به سیاوش دارم رو معنی کنم..یعنی اونم مثل منه؟!با خودش درگیره؟!
پوزخندی به سؤال بچه گانه ی تو ذهنم زدم و در جواب خودم گفتم اون اگه حسی بهت داشت بی چون و چرا حرف مادرشو قبول نمی کرد!

به خودم اومدم دیدم جلوی در خونه ام.بی سر و صدا وارد اتاقم شدم و درو بستم.نشستم روی تختم.
گوشیمو که تو تابستون خریده بودم از زیر بالشم کشیدم بیرون…نه اس ام اسی نه تماسی…
وارد قسمت شماره های تماس شدم.نگاهم روی شماره اش ثابت شده بود…دو دل بودم تماس بگیرم یا نه!دستم روی دکمه ی برقراری تماس و خروج در گردش بود!!

برای خواندن قسمت های بعد  رمان درد و احساس اینجا کلیک کنید 

چنانچه نویسنده ای راضی به انتشار رمان خود در این سایت نیست از طریق قسمت تماس با ما به ما اطلاع دهد

به این پست امتیاز دهید.
Rate this post




نوروز پیروز